Όλα φάνταζαν ήρεμα καθώς η νύχτα έπεφτε για μία ακόμη φορά πάνω από την πόλη. Το σκοτάδι άπλωνε νωχελικά τα μελανά πλοκάμια του και οι σκιές επιδίδονταν σε μία ακόμη άνιση μάχη με τα θολά φώτα των παγωμένων πεζοδρομίων, περιμένοντας της χαραυγής το τελειωτικό χτύπημα. Κι όμως, φόβος κατέκλυζε τις σοφές και γέρικες κουκουβάγιες καθώς έκαναν την εμφάνιση τους, και το μακρόσυρτο, πένθιμο μοιρολόι τους απόψε αναζητούσε την αιτία του επιτακτικά, προμηνύοντας ότι αυτή η νύχτα θα ήταν ξεχωριστή.
Το ίδιο θα σκεφτόταν ίσως και η Άρτεμις όταν, τρέμοντας από το τσουχτερό κρύο, τις άκουσε. Μια ανατριχίλα διαπέρασε το σώμα της και ήξερε καλά την αιτία. Τις άκουγε να ψιθυρίζουν το όνομα της αλλά δεν ήθελε να το πιστέψει. Στο κεφάλι της γύριζαν ακόμη σαν ενοχές οι εικόνες του χθες, καθόλου απόμακρες, καθόλου ξεχασμένες... σκισμένα γράμματα, φωνές, η ανοιχτή πόρτα, το τηλεφώνημα, το τσιγάρο που έκαιγε μόνο του... κι όλα να κλιμακώνονται στο μυαλό της σαν δαιδαλώδεις λαβύρινθοι συγκροτημένοι από "γιατί" και "πως", μέσα απ' τους οποίους αναζητούσε διέξοδο. Κοντοστάθηκε, κούμπωσε το μπουφάν της, σήκωσε το κεφάλι με θάρρος και, αφού άναψε ένα τσιγάρο, συνέχισε την πορεία της προς το σπίτι, επιταχύνοντας ασυναίσθητα το βήμα της και ξεμακραίνοντας μες στις σκιές.
1 comment:
Και θα επανέλθω στο ερώτημα...πότε θα μαθούμε ποιός είναι ο Κοσμάς? Αντε, έχει παθάνει πριν καν αποκτήσει ρόλο.... κρίμα
Post a Comment