Ο Κοσμάς δεν ήταν ο τύπος που ανοιγόταν ακόμη και στον πιο έμπιστο φίλο. Ίσως αυτό να βοηθούσε όσους δεν τον ήξεραν καλά να βιαστούν να τον χαρακτηρίσουν αντικοινωνικό και παράξενο, άλλο ένα υπεροπτικό παράσιτο της μικρής κοινωνίας που πλαισίωνε το Πανεπιστήμιο των Μεταλλουργών. Η αλήθεια ήταν όμως άλλη. Ο Κοσμάς συνήθιζε να χρησιμοποιεί αυτό το χαρακτηριστικό του πολλές φορές για να αυτοσαρκαστεί και να διασκεδάσει την παρέα του. Οι τελευταίοι τον έπιαναν συχνά στο στόμα τους όταν δεν ήταν παρόν, αλλά τα σχόλια ήταν πάντα επιμελώς φιλικά διακείμενα.
Σε αυτές τις συζητήσεις τελευταία έπαιρνε μέρος και η Εύα Αξησδέφκη, που όσο και αν το επώνυμό της προδιέθετε κάποιον αρνητικά, η εμφάνισή της ήταν ικανή να του αλλάξει γνώμη σε ελάχιστο χρόνο. Ήταν με διαφορά η δημοφιλέστερη θηλυκή ύπαρξη που πέρασε από το Πανεπιστήμιο και ήταν η τελευταία κατάκτηση του Κοσμά. Όση υπομονή κι αν έκανε όμως δε μπορούσε να τον καταλάβει και προσπαθούσε από τους φίλους του να αντλήσει μια ελπιδοφόρα πληροφορία για τη συνέχιση της σχέσης τους. Κανείς από την παρέα ωστόσο δε μπορούσε να τη βοηθήσει... Η Άρτεμις είχε ψυχραθεί μαζί του καιρό τώρα, ο Σοφοκλής δε συμπαθούσε καθόλου τα όμορφα κορίτσια ύστερα από τις τελευταίες του εμπειρίες, η Ιωάννα ήταν δηλωμένα ερωτευμένη με τον Κοσμά και ο Αντώνης σπούδαζε στο εξωτερικό και μόνο περιστασιακά βρισκόταν πίσω. Η αλήθεια ήταν πως ο χρόνος όλων τους ήταν εξαιρετικά περιορισμένος τους τελευταίους δύο μήνες αλλά ήταν σίγουροι ότι το καλοκαίρι που έφτανε σε λιγότερο από είκοσι μέρες θα τους έβρισκε όλους πάλι μαζί όπως παλιά.
Τώρα κοιτώντας τον, διαπίστωναν ότι ο χρόνος δεν ήταν πραγματικό πρόβλημα. Είχαν μαζευτεί όλοι πάλι, όπως παλιά, και είχαν στη διάθεσή τους όση ώρα μπορούσε να ζητήσει κανείς. Η ατμόσφαιρα ήταν σαφώς πιο βαριά από την τελευταία φορά και τα βλέμματά τους ήταν λες και δεν ήθελε να αφήσουν τη μοναξιά τους για να συναντηθούν, μοναξιά που ίδια με αυτή μόνο οι όμοιοι πόλοι των μαγνητών γνωρίζουν. Ο Αντώνης έκανε ένα βήμα μπροστά τινάζοντας την ανέμελη ξανθιά φράντζα του. Η απρόσμενη γι’ αυτόν αντίδραση της Ιωάννας έκανε σαφές πως οι μαύροι κύκλοι του μαρτύρησαν την κατάστασή του.
- Συγνώμη, δεν έχω κοιμηθεί καθόλου από το μεσημέρι, είπε. Δεν αντέχεται εύκολα μια αυτοκτονία..
- Το να λέμε ψέματα μεταξύ μας δεν ωφελεί καθόλου Αντώνη. Η Εύα τον πλησίασε απειλητικά. Ο Κοσμάς δεν είχε λόγο να αυτοκτονήσει. Εξάλλου η σφαίρα τον βρήκε στην πλάτη.
- Εύα, μπορείς σε παρακαλώ να φύγεις; Ο Σοφοκλής έκανε ένα βήμα πίσω και συνέχισε. Ο Κοσμάς είναι φίλος μας και η ερωτική του ζωή δε μας αφορά. Ξέρω ότι προτιμούσε την παρέα του από σένα αλλά αυτός δεν είναι λόγος να μας προσβάλεις με αυτόν τον τρόπο. Αν έχεις κάτι να πεις πες το ανοιχτά.
Η Εύα έμεινε για ένα λεπτό σκεπτική, λες και ο χρόνος είχε σταματήσει και για αυτή. Στη συνέχεια χωρίς να κοιτάξει κανέναν βγήκε βιαστικά από την αίθουσα και χάθηκε στο δρόμο. Έβγαλε σαστισμένη τον χάρτη, και αφού παρατήρησε την πινακίδα του δρόμου αποφάσισε να στρίψει αριστερά.
Η Ιωάννα είχε παρακολουθήσει τη συζήτηση με έκδηλη ταραχή...
- Μπορούμε σας παρακαλώ να φύγουμε; Αφού αρχίσαμε αυτή τη συζήτηση ας την τελειώσουμε κάπου περισσότερο κατάλληλα. Ελάτε σπίτι μου, είναι το κοντινότερο.
Ο Σοφοκλής μετεωρήθηκε λίγο ανάμεσα σε σκέψεις και καταστάσεις.
- Έρχομαι σε λίγο, είπε τελικά.
Βλέποντας τους να απομακρύνονται πλησίασε και έκλεισε την πόρτα. Ο πάταγος τρόμαξε τα περιστέρια που κούρνιαζαν εκεί κοντά. Το φτερούγισμά τους του φάνηκε περίεργο. Σκέφτηκε πως ο Κοσμάς ίσως να ήταν εκεί. Τον κοίταξε και έκλεψε λίγη από τη γαλήνη του. Ύστερα σήκωσε το βαρύ μαύρο μαόνι με ακόμη πιο βαριά καρδιά στα χέρια του και σφράγισε τη νεκρική κλίνη.
- Καλή αντάμωση παλιόφιλε, να μας θυμάσαι...
